Воқеан, меҳмони қалъа ҳанӯз аз дарвозаи қалъа ворид нашуда, ба як манзараи дилнишин рӯ ба рӯ мегардад. Дар пеши назар Чойхонаи миллии “Қалъаи Хуҷанд”қарор мегирад. Чойхона дар ин муҳити таърихӣ на танҳо макони истироҳату фароғат, балки гӯшаи хоси фарҳанги меҳмондории тоҷикон ба шумор меравад. Ва ҷолиб он аст, ки дар ду тарафи даромадгоҳи чойхона гулҳои якранги сурх шинонида шуданд. Гулҳои сурх дар пасманзараи деворҳои таърихии қалъа ба чашм хеле зебо мерасанд. Онҳо гӯё ду ҷониби роҳи меҳмоннавозиро оро дода, ҳар меҳмонро бо чеҳраҳои сурху хандон пешвоз мегиранд. Тамошобин эҳсос мекунад, ки гӯё худи табиат барои истиқболи меҳмонон либоси идона ба бар кардааст.

Албатта, дар чунин рӯзҳои тирамоҳӣ қалъаи таърихӣ боз ҳам дилработар менамояд. Баргҳои тиллоранги дарахтон, ҳавои тирамоҳӣ, ранги сурхи гулҳо ва симои таърихии қалъа як манзараи хотирмонро ба вуҷуд меоранд. Шояд аз ҳамин хотир бошад, ки ҳар меҳмоне, ки аз дарвозаи қалъа ворид мешавад, пеш аз ҳама бо як манзараи самимӣ рӯ ба рӯ мегардад, гулҳои сурхе, ки дар ду ҷониби даромадгоҳи чойхона шукуфтанд ва гӯё бо чеҳраи хандон мегӯянд," Марҳабо, ба қалъаи таърихӣ барои мо меҳмон азиз аст!"