Ин хуми қадима намунаи нодири санъати кулолгарии мардуми тоҷик буда, аз сатҳи баланди ҳунармандӣ ва таҷрибаи чандинсолаи устоҳои кулолгарии он давраро нишон медиҳад. Хум аз гили хушсифат омода гардида, дорои ду даста ё гӯшак мебошад. Ҳангоми тамошои ин нигора дар зеҳни бисёре аз тамошобинон саволе пайдо шавад: чаро ин хум дугӯша аст? Ба гуфти муҳаққиқон, ду гӯшаи хум пеш азҳама аҳамияти амалӣ дорад. Азбаски чунин хумҳо калон ва вазнин ҳастанд, бо дугӯш онҳоро бо ресмон ё бо дасти ду нафар бардоштану ҷойивазкунӣ осонтар мегардад. Ҳамчунин ду гӯшак барои нигоҳ доштани устувории хум ҳангоми интиқол ва истифода мусоидат мекунад.Илова бар ин мавҷудияти ду гӯшак аз такомули ҳунари кулолгарӣ дарак медиҳад. Кулолгарон зарфҳоро на танҳо барои нигоҳдории об, ғалла, равған ва дигар маҳсулот, балки бо назардошти роҳати истифода низ месохтанд.

Хуми мазкур бо шакли муносиб, деворҳои мустаҳкам ва коркарди босифати худ аз дигар зарфҳои рӯзгор фарқ мекунад. Дар қарнҳои гузашта чунин хумҳо бештар барои нигоҳдории об, ғалла, равған, шарбат ва дигар маҳсулоти ғизоӣ истифода мешуданд. Ҳаҷми калон ва устувории он имкон медиҳад, ки маводи ғизоӣ муддати тӯлонӣ бо сифати хуб нигоҳ дошта шавад.

Ин бозёфти нодири бостоншиносӣ на танҳо аз тарзи зиндагӣ ва рӯзгори мардум дар аҳди Шайбониён маълумот медиҳад, балки сатҳи рушди ҳунарҳои мардумӣ, бахусус кулолгариро низ инъикос менамояд. Бо шарофати чунин нигораҳо тамошобинон метавонанд бо фарҳанги моддӣ, анъанаҳои рӯзгор ва маҳорати ҳунармандони тоҷик дар асрҳои гузашта аз наздик ошно шаванд.

Имрӯз хуми дугӯша ҳамчун яке аз нигораи арзишманди Осорхонаи таърихии вилояти Суғд ба маърази тамошо гузошта шуда, таваҷҷуҳи меҳмонон, муҳаққиқон ва дӯстдорони таъриху фарҳанги миллиро ба худ ҷалб менамояд.