Тағийрёбии иқлим ва шиддат гирифтани гармои фасли тобистон дар солҳои охир ба муҳити зист таъсири худро бештар нишон медиҳад. Ҳарорати баланд, хушкшавии босуръати хок ва ниёзмандии бештари растаниҳо ба обёрӣ нигоҳ доштани гулзорҳо ва майдончаҳои сабзазорҳоро ба як кори масъулиятнок табдил додааст.

Дар боғи фарҳангию фароғатии ба номи Камоли Хуҷандӣ, ки яке аз мавзеъҳои дӯстдоштаи истироҳати сокинон мебошад, гулҳои мавсимии гуногун, аз ҷумла гулҳои ороишии рангоранг бо вуҷуди шароити душвори ҳарорати баланди ҳаво нигоҳбини махсус талаб мекунанд. Боғбонон ҳар рӯз бо истифода аз таҷриба ва меҳнати худ барои ҳифзи ҳар як ниҳол талош меварзанд.

Дар чунин рӯзҳои гарм растаниҳо ба нигоҳбин бештар ниёз доранд. Обёрӣ бояд саривақт анҷом дода шавад, зеро ҳатто як рӯзи беобӣ метавонад ба ҳолати гулҳо таъсир расонад. Мо кӯшиш мекунем, ки маҷмааи фарҳангию фароғатӣ ҳамеша сабзу хуррам ва барои истироҳатӣ шаҳрвандон гуворо бошад – мегӯяд, Абдусалом Қурбонзода- директори боғи фарҳангию фароғатии ба номи Камоли Хуҷандӣ

Ба гуфтаи мутахассисон, шароити нави иқлимӣ водор месозад, ки дар интихоби навъҳои растаниҳо тарзи нигоҳбин ва истифодаи агротехникӣ муносибати оқилона ба роҳ монда шавад. Зеро кабудизорҳо на танҳо барои зебоӣ, балки барои беҳтар намудани ҳаво ва фароҳам овардани муҳити солим аҳамияти калон доранд.

Имрӯз ҳар як гӯшаи сабзи боғи фарҳангӣ бозгӯи меҳнати боғбононест, ки дар гармии тобистон барои нигоҳ доштани зебоии табиат заҳмат мекашанд. Зеро, ки рангҳои зиндаи гулҳои рангоранг, наҳкати фораму дилангези онҳо ва сояи салқини дарахтони сабз дар шомгоҳон дар назди фаввораҳо муҳити зебо ва оромбахшро ба вуҷуд меоранд. Ин манзара ба сокинону меҳмонон ҳисси оромӣ, болидахотирӣ ва нерӯи тоза мебахшад. Ҳамчунин,чунин макоҳо барои сайру гашт, истироҳат ва гузаронидани вақти хуш бо аҳли хонавода ва дӯстону наздикон хеле мувофиқ мебошанд.